Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα-Γονείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα-Γονείς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Δεκεμβρίου 2012

Ένα Συγκλονιστικό Σχολείο...!!!



Στο Νέο Δελχί, κάτω από μια γέφυρα του Μετρό, συντελείται καθημερινά ένα μικρό θαύμα...



Γύρω στα 70 παιδιά από τις γειτονικές παραγκουπόλεις παρακολουθούν μαθήματα στο υπαίθριο σχολείο που έχει στήσει εκεί ένας αφανής ήρωας: Ο 40χρονος Rajesh Kumar Sharma. Πατέρας τριών παιδιών και ο ίδιος ο Shar Και όπως παρατήρησε  το  ίδιο ακριβώς συνέβαινε με πολλά παιδιά στην περιοχή. Δεν πήγαιναν σχολείο γιατί οι οικογένειές τους δεν το άντεχαν οικονομικά.






 «Όποτε περνούσα από την περιοχή έβλεπα παιδιά να χασομεράνε από εδώ κι από ΄κει, σπαταλώντας το χρόνο τους» είπε ο ίδιος, εξηγώντας πώς ξεκίνησε το όλο εγχείρημα. Σκέφτηκε λοιπόν να δημιουργήσει ένα δωρεάν σχολείο.Και επειδή δεν είχε καν την οικονομική δυνατότητα να χτίσει ή έστω να νοικιάσει  ένα μέρος για να κάνει μάθημα, έβαψε δύο τοίχους μαύρους για να τους χρησιμοποιήσει σαν πίνακα της τάξης και άρχισε να διδάσκει κάτω από μια γέφυρα. Παράλληλα, προσπάθησε να πείσει τους εργάτες και τους αγρότες της περιοχής, να επιτρέψουν στα παιδιά τους να παρακολουθήσουν τα μαθήματα, αντί να δουλεύουν για να συμπληρώσουν το οικογενειακό εισόδημα.

Μακάρι την ερχόμενη χρονιά να υπάρχουν ακόμα λιγότερα παιδιά στους δρόμους και περισσότερα σε σχολεία...Διότι για να  αντιμετωπίσεις τη φτώχεια, πρέπει να ανοίγεις το μυαλό σου και αυτό γίνεται μόνο με τη μόρφωση...

Υποκλινόμαστε σ αυτόν τον άνθρωπο....

κ Κατερίνα

  Κυρία Κατερίνα υποκλινόμαστε!... υποκλινόμαστε στον δημιουργικό πατέρα- δάσκαλο που με υλικά ψυχής έκλεισε σε αόρατους τοίχους τη γνώση και την αισιοδοξία, χωρίς να περιμένει από το ανάλγητο και αδιάφορο κράτος πίνακες διαδραστικούς, καλοριφέρ και διπλά τζάμια...!!! Καινοτόμος δάσκαλος με καινοτόμο Πρόγραμμα Σπουδών για ξυπόλυτα παιδάκια!!!


Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012

Μπισκοτοδημιουργίες...μαμαδοδημιουργίες...!!!


ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ

          Και η τάξη μύρισε... καραμέλα, σοκολάτα, μπισκότο...

           Όταν οι μανούλες βάζουν όλη τους την αγάπη , το μεράκι και τη  δεξιοτεχνία...τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ονειρεμένο...

 Σας ευχαριστούμε πολύ για τις όμορφες , γλυκές  και  απολαυστικές δημιουργίες....για το γλυκό σας χαμόγελο και για  την διακριτική παρουσία σας, πάντα δίπλα μας!
                                                                                                                             κ.Κατερίνα

Η αφοσίωση σε όλο της το μεγαλείο...!!!

 Προσοχή καίει..
 Σπουδαίο αποτέλεσμα...!!!
 Εξαιρετικό το παραμυθόσπιτο...!!!
 Εύγε...!!!

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012

10 τρόποι ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης του παιδιού...!!!



 Λέξεις και φράσεις που αξίζει, να χρησιμοποιούμε καθημερινά και συστηματικά, ανάλογα με την περίσταση, για να ενισχύσουμε την αυτοπεποίθηση και τον αυτοσεβασμό των παιδιών, καθώς και το πολύτιμο συναίσθημα σύνδεσης και μοιράσματος μέσα στην οικογένεια: 

1. "Σ΄ ευχαριστώ": Μοιάζει αυτονόητο, αλλά πόσο συχνά ευχαριστούμε τα παιδιά μας, αναγνωρίζοντας την προσπάθειά τους να μας βοηθήσουν; “Σ΄ ευχαριστώ που έστρωσες το τραπέζι. Έφτιαξα τη σαλάτα όσο με βοηθούσες”. “Σ΄ ευχαριστώ που βρήκες τη χαμένη θήκη του cd μου”...

2. “Πες μου κι άλλα”: Η φράση – κλειδί για άμεση σύνδεση, χωρίς κριτική και υποδείξεις. Δίνει το πράσινο φως για να λυθεί η γλώσσα και ν΄ ανοίξει η καρδούλα του παιδιού, που μπορεί να αρχίσει να λέει οτιδήποτε το απασχολεί: από την προπαίδεια που μόλις έμαθε μέχρι το πόσο εντυπωσιακό ήταν το πολύχρωμο κασκόλ της δασκάλας του. Στην πραγματικότητα δεν έχει τόσο σημασία τι θα πει, όσο το να νιώθει άνετα να μιλάει με φυσικό τρόπο για την καθημερινότητα και η οικειότητα που αναπτύσσεται μέσα από μια επικοινωνία που ρέει. 

3. “Μπορείς”: Η λέξη – σφραγίδα που αντανακλά την εμπιστοσύνη μας στο δυναμικό του. Η παρότρυνση του γονιού είναι αυτή που κάνει τη διαφορά όταν το παιδί χρειάζεται ενθάρρυνση για να συνεχίσει την προσπάθεια, για να δοκιμάσει κάτι καινούργιο, για να κάνει το πρώτο βήμα, για να επιμείνει απέναντι στη δυσκολία. 

4. “Πώς μπορώ να βοηθήσω;”: Η προθυμία μας να βοηθήσουμε -προσοχή, λέμε απλώς να βοηθήσουμε όχι να κάνουμε τη δουλειά για λογαριασμό του- προσφέρει το πολύτιμο συναίσθημα της υποστήριξης στο παιδί. Το εξοικειώνει επίσης με μια πιο γενναιόδωρη και ακομπλεξάριστη συμπεριφορά που μπορεί να υιοθετήσει το ίδιο απέναντι στους συνομηλίκους του.

5. “Ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι για να…..”: συμμαζέψουμε το σπίτι, καθαρίσουμε το δωμάτιο, φυτέψουμε τον κήπο… Υπάρχει πιο όμορφος τρόπος για να μάθουν τα παιδιά την αξία της συνεργασίας και της συλλογικότητας, ώστε να γίνονται όλα πιο αποτελεσματικά, πιο εύκολα και πιο γρήγορα; 

6. “Τι θα ΄λεγες για μια αγκαλιά;”: Ο πιο γλυκός , άμεσος, υπέροχος τρόπος για να δείξουμε τρυφερότητα, υποστήριξη, αγάπη… Ίσως όσο τα παιδιά μεγαλώνουν να αλλάζει και ο τρόπος που θέλουν να τους εκδηλώνουμε την τρυφερότητά μας: μπορεί να θέλουν αγκαλιά “διαρκείας” ή ένα χτυπηματάκι στην πλάτη ή ένα φιλάκι στο μάγουλο ή μια γρήγορη αγκαλιά… 

7. “Παρακαλώ”: Διαχρονική και κλασική λέξη όταν ζητάμε οτιδήποτε από το παιδί. Στο κάτω κάτω δείχνει στοιχειώδη ευγένεια, το χρησιμοποιούμε με τους ξένους, γιατί όχι και με το παιδί μας; 

8. “Μπράβο, τα κατάφερες”: Η λεκτική επιβράβευση από έναν περήφανο γονιό δίνει φτερά στο παιδί για να επιστρατεύσει τις δυνάμεις του και να ανοιχτεί σε νέα επιτεύγματα. Προσοχή: Να λέμε το μπράβο όταν το νιώθουμε πραγματικά και για μια συγκεκριμένη προσπάθεια ή συμπεριφορά. Αν το λέμε με ευκολία για καθετί χάνει την αξία του! 

9. “Είναι ώρα για ” …ύπνο, μελέτη, ξεκούραση, να κλείσει η τηλεόραση... Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ένα σταθερό πλαίσιο μέσα στο οποίο τα παιδιά λειτουργούν και είναι δουλειά του γονιού να το παρέχει και να το τηρεί, ειδικά όταν τα παιδιά είναι ακόμα μικρά.

10. “Σ΄ αγαπώ”: Δεν αρκεί να το νιώθουμε, χρειάζεται να το λέμε και να το ξαναλέμε! Όσο πιο συχνά λέμε “σ΄ αγαπώ” τόσο πιο συχνά το ακούμε και η ζωή γίνεται όλο και πιο όμορφη! Όσο για τα παιδιά, τα θεμέλια της αυτοεκτίμησής τους είναι τα “σ΄ αγαπώ”, σε λέξεις και πράξεις, που εισέπραξαν από τους γονείς τους! 

Πηγή: 6ο Νηπιαγωγείο Αμαρουσίου
Ευχαριστώ την κ. Νάντια Σταμάτη που μου το έστειλε!!!

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Τρυφερά αγκαθάκια...!!!


 Όταν η ομορφιά είναι τόσο ευάλωτη και ξεχωριστή ..

 Ένα νεογέννητο σκαντζοχοιράκι , λίγες ώρες αφού έχει ανοίξει τα ματάκια του!

 Ένα τρυφερό αγκαθωτό μωρό, μόλις 2,5 εκατοστών...δεν είναι καταπληκτικό;

 Καθώς ο σκαντζόχοιρος μεγαλώνει, κατά το πρώτο έτος της ηλικίας του, χάνει τα απαλά αγκάθια που είχε κατά τη γέννησή του και τα αντικαθιστά με μεγαλύτερα και σκληρότερα.

  Η κυρία Κατερίνα που μας το έστειλε σίγουρα θα ήθελε να του δώσουμε ένα χάδι...έστω εικονικά...!!!
  


Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Μια παραλία κρυμμένη μέσα στο βουνό...!!!





 Μία από τις πιο εντυπωσιακές παραλίες στον κόσμο υπάρχει καλά κρυμμένη σε ένα απομακρυσμένο μέρος του πλανήτη, και πιο συγκεκριμένα στα περίφημα Marieta Islands που βρίσκονται στην ακτή Nayarit στο Μεξικό.

 Στο εσωτερικό ενός βουνού, που δημιουργήθηκε από επαναλαμβανόμενες εκρήξεις ηφαιστείων από το 1900 και μετά, οι επισκέπτες βρίσκονται κυριολεκτικά μπροστά σε ένα φυσικό θαύμα που όμοιό του δεν υπάρχει αλλού. 
  Μια μικρή παραλία μέσα στο βουνό δημιουργεί ένα από τα πιο ασυνήθιστα φυσικά τοπία που υπάρχουν στον κόσμο, η πρόσβαση στην οποία γίνεται μόνο με σκάφος ή κολυμπώντας 15 περίπου μέτρα μέσα σε μια σπηλιά.

 Τα Marieta Islands αποτελούν έναν μικρό ακατοίκητο παράδεισο, που το 1960 χαρακτηρίστηκε ως εθνικό πάρκο, μετά από την παγκόσμια κατακραυγή που ξέσπασε εξαιτίας των στρατιωτικών δοκιμών που πραγματοποιούσε εκεί το Μεξικό.

  Με πρωτεργάτη τον Ζαν Ζακ Κουστό, που κατά καιρούς έκανε διάφορα ερευνητικά ταξίδια στο αρχιπέλαγος των νησιών, το πρόβλημα στα Marieta Islands έγινε διεθνώς γνωστό, αναγκάζοντας τους Μεξικανούς να υποχωρήσουν, σταματώντας κάθε στρατιωτική δραστηριότητα.

  Πέρα από το κολύμπι, το ψαροντούφεκο και το καγιάκ, κάθε άλλη δραστηριότητα είναι απαγορευμένη στην περιοχή, που συγκεντρώνει μόνο λίγους τυχερούς επισκέπτες κάθε χρόνο, δίνοντάς τους την ευκαιρία να ζήσουν για λίγο στον παράδεισο!

Το άρθρο αναρτήθηκε στο site Perierga.gr και μου το έστειλε η κ. Κατερίνα Διαμαντοπούλου που πάντα βρίσκει κάτι εξαιρετικό για να μοιραστεί μαζί μας !!!

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Ο ρήτορας που νίκησε το ελάττωμά του...!!!


"Το να βρίσκει και να λέει κανείς τα σφάλματα των άλλων είναι ίσως εύκολο και δυνατό στον καθένα, το να υποδείξει όμως τη σωστή σε κάθε περίσταση λύση, τούτο είναι έργο μόνο σοφού συμβούλου."

Δημοσθένης 


  Θεωρείται ο σημαντικότερος ρήτορας της αρχαιότητας και όλων των εποχών. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 384 και πέθανε αυτοκτονώντας το 322 π.Χ.. Τον πατέρα του, που είχε το επάγγελμα του μαχαιροποιού, τον έλεγαν Δημοσθένη και τη μητέρα του Κλεόβουλη. Το όνομά του ήταν Δημοσθένης Δημοσθένους Παιανιεύς. Από μικρός δοκίμασε την πίκρα της ζωής, γιατί χάνοντας τον πατέρα του, οι κηδεμόνες του καταχράστηκαν την πατρική του περιουσία.

 Έτσι, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ρητορική για να μπορέσει ο ίδιος να πολεμήσει για το κλεμμένο του δίκιο. Αν και κατάφερε να κερδίσει τη δίκη, δεν μπόρεσε να πάρει την περιουσία του και αναγκάστηκε, για να ζήσει, να γράφει λόγους και να πληρώνεται.

  Στην εκκλησία του δήμου που προσπάθησε δυο φορές να μιλήσει δεν τα κατάφερε, γιατί τον εμπόδιζαν η νευρικότητά του και η δυσκολία να προφέρει το λ και το ρ. Τον πλήγωσε αυτή η ταπείνωση τόσο, που αποφάσισε να λυτρωθεί από τα ελαττώματά του. 

  Ο βάταλος - τσεβδός - όπως τον έλεγε η παραμάνα του, με την πίστη και την επιμονή του, πότε ανεβαίνοντας στο Λυκαβηττό και πότε κατεβαίνοντας στο Φάληρο, με την απαγγελία που έκανε σε διάφορους λόγους, μπόρεσε να νικήσει τις δυσκολίες στην άρθρωση και τη δειλία του και να πετύχει την κυριαρχία στις κινήσεις του. Ήταν πια σε θέση να παρουσιαστεί στην εκκλησία του δήμου και να μιλήσει. Και αυτό έπραξε με μεγάλη επιτυχία!!!

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή το απόφθεγμα του Δημοσθένη που επέλεξε η κ. Γεωργία Χαρπαντίδου, την οποία ευχαριστώ πολύ!

Οι άνθρωποι διαβάζουν και τα βιβλία ανταποδίδουν...!!!!


  The Fantastic Flying Books of  Mr. Morris Lessmore

  Στην 84η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας, κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους Animation. Δικαίως! Πρόκειται για μια πολύ καλογυρισμένη ταινία!!!

  Πρόκειται για ένα "υβριδικό" animation που συνδυάζει το βωβό σινεμά με τα τεκνικολόρ μιούζικαλ. Είναι εμπνευσμένο  από τον Τυφώνα Κατρίνα, τον Μπάστερ Κίτον, τον Μάγο του Οζ και την αγάπη για τα βιβλία.

 Η ταινία είναι μια ιστορία για τους ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωή τους στα βιβλία και τα βιβλία  ανταποδίδουν...!!!

 Το 15λεπτο φιλμ, είναι συνδυασμός μινιατούρας, cgi, 2D animation και με μια σαφή στιλιστική αναφορά στις ασπρόμαυρες ταινίες του βωβού κινηματογράφου και στα τεκνικολόρ μιούζικαλ. 

(Ζητώ συγγνώμη για την ξένη ορολογία αλλά δεν υπάρχει αντίστοιχη ελληνική ή τουλάχιστον ακριβής μετάφραση.)


Είναι πολύ ιδιαίτερη ταινία! Ευχαριστώ την κ. Νάντια Σταμάτη που μου την έστειλε! 

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Το "τρίγωνο της ζωής"...!!!



  Αποσπάσματα από το άρθρο του Doug Copp, διασώστη της πιο έμπειρης ομάδας του κόσμου!

  Οι πληροφορίες που περιέχονται σ' αυτό το άρθρο θα σώσουν ζωές στο ενδεχόμενο ενός σεισμού.


  Το πρώτο κτίριο στο οποίο μπουσούλισα στα τέσσερα ήταν ένα σχολείο στη πόλη του Μεξικού κατά τη διάρκεια του σεισμού του 1985. Όλα τα παιδιά ήταν κάτω από τα θρανία. Όλα τα παιδιά κυριολεκτικά καταπλακωθήκανε σε σημείο ισοπέδωσης.Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί άμα είχαν ξαπλώσει δίπλα στα θρανία κατά μήκος του διαδρόμου. Ήταν φρικτό, καθόλου αναπόφευκτο και αναρωτήθηκα γιατί τα παιδιά δεν ήταν στους διαδρόμους. Δεν ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι είχε δοθεί οδηγία στα παιδιά να κρυφτούν κάτω από οποιοδήποτε έπιπλο. Απλά, όταν τα κτίρια γκρεμίζονται, το βάρος της οροφής που πέφτει πάνω στα διάφορα αντικείμενα ή έπιπλα ενός δωματίου συνθλίβει αυτά τα αντικείμενα, αφήνοντας κάποιο χώρο ή κενό δίπλα τους. Αυτός ο χώρος είναι αυτό που αποκαλώ "τρίγωνο της ζωής"...

 Δέκα υποδείξεις για ασφάλεια από το σεισμό...!!!

1. Σχεδόν όλοι που απλά βουτούν και κρύβονται κάτω από κάτι όταν καταρρέει ένα κτίριο και συνθλίβονται μέχρι θανάτου. Οι άνθρωποι που χώνονται κάτω από αντικείμενα, όπως θρανία ή αυτοκίνητα, συνθλίβονται.
   
2. Οι γάτες, τα σκυλιά και τα μωρά πολύ συχνά και φυσικά διπλώνουν το σώμα τους στην εμβρυακή θέση. Πρέπει να κάνετε και εσείς το ίδιο σε περίπτωση σεισμού. Είναι ένα φυσικό ένστικτο ασφάλειας και επιβίωσης. Μπορείτε να επιβιώσετε σε ένα μικρό κενό. Πηγαίνετε δίπλα σε ένα αντικείμενο, δίπλα σε ένα καναπέ, δίπλα σε ένα ογκώδες αντικείμενο που θα συμπιεστεί ελαφρά αλλά θα αφήσει ένα κενό δίπλα του.

3. Τα ξύλινα κτίρια είναι η ασφαλέστερη κατασκευή που μπορεί κανείς να βρεθεί κατά τη διάρκεια ενός σεισμού. Το ξύλο είναι ελαστικό και κινείται με τη δύναμη του σεισμού. Αν όντως ένα ξύλινο κτίριο καταρρεύσει, δημιουργούνται μεγάλα κενά επιβίωσης. Επιπλέον, ένα ξύλινο κτίριο έχει λιγότερη συμπυκνωμένη μάζα όταν καταρρεύσει. Τα κτίρια από τούβλα θα σπάσουν σε πολλά ατομικά τούβλα. Τα τούβλα αυτά θα προκαλέσουν πολλούς τραυματισμούς, αλλά λιγότερους νεκρούς σε σύγκριση με πλάκες από μπετόν.


4.  Αν είστε ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι τη νύχτα και συμβεί σεισμός, απλά κυλήστε έξω από το κρεβάτι. Ένα ασφαλές κενό θα υπάρχει γύρω από το κρεβάτι. Τα ξενοδοχεία θα είναι σε θέση να πετύχουν ένα πολύ υψηλότερο ποσοστό επιβίωσης από σεισμό, απλά με το να αναρτήσουν μία πινακίδα στο πίσω μέρος της πόρτας κάθε δωματίου, που να λέει στους ενοίκους να ξαπλώσουν στο πάτωμα δίπλα στη βάση του κρεβατιού κατά τη διάρκεια ενός σεισμού.


5. Αν συμβεί ένας σεισμός και δεν μπορείτε εύκολα να ξεφύγετε με το να βγείτε έξω από τη πόρτα ή το παράθυρο, τότε ξαπλώστε κάτω και διπλώστε το σώμα σας στην εμβρυακή θέση δίπλα σε ένα καναπέ ή σε μία μεγάλη καρέκλα.
6.. Σχεδόν όλοι που πηγαίνουν κάτω από το κούφωμα της πόρτας όταν καταρρέει το κτίριο, σκοτώνονται. Και αυτό γιατί αν κάθεστε κάτω από το κούφωμα και η πόρτα πέσει προς τα μπρος ή προς τα πίσω θα συνθλιφτείτε από την οροφή από πάνω. Αν ή πόρτα πέσει προς τα πλάγια θα κοπείτε στη μέση από το κούφωμα. Και στις δύο περιπτώσεις θα σκοτωθείτε! 

7. Ποτέ να μη πάτε στις σκάλες. Οι σκάλες έχουν διαφορετική ιδιοσυχνότητα (ταλαντώνονται διαφορετικά από το κεντρικό όγκο του κτιρίου). Οι σκάλες και το υπόλοιπο τμήμα του κτιρίου συνεχώς προσκρούουν μεταξύ τους μέχρις ότου οι σκάλες διαλυθούν εκ θεμελίων. Οι άνθρωποι που πάνε στις σκάλες πριν λάβει χώρα η οριστική διάλυσή τους, ακρωτηριάζονται φρικτά από τα σκαλοπάτια της σκάλας τη στιγμή που αυτά διαλύονται. Ακόμα και αν το κτίριο δεν καταρρεύσει, μείνετε μακριά από τις σκάλες, καθόσον αυτές είναι από τα πιο πιθανά μέρη του κτιρίου να υποστούν βλάβες. Ακόμα και αν οι σκάλες δεν καταρρεύσουν από το σεισμό, μπορεί να καταρρεύσουν αργότερα από την υπερφόρτωσή τους από τον πανικόβλητο κόσμο που έχει στραφεί σ' αυτές για εκκένωση του κτιρίου. Οι σκάλες πρέπει πάντα να ελέγχονται για καταλληλότητα μετά από σεισμό, ακόμα και αν το υπόλοιπο κτίριο δεν έχει υποστεί ζημιές. 

8.Πηγαίνετε κοντά στους εξωτερικούς τοίχους του κτιρίου ή έξω από αυτούς αν είναι δυνατόν. Είναι πολύ καλύτερα να είστε κοντά στο εξωτερικό του κτιρίου παρά στο εσωτερικό. Όσο πιο μακριά είστε από την εξωτερική περίμετρο του κτιρίου, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να μπλοκαριστεί η οδός διαφυγής σας.

9. Οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στα οχήματά τους συνθλίβονται όταν ο δρόμος από πάνω (ανισόπεδοι δρόμοι) καταρρεύσει σε περίπτωση σεισμού και καταπλακώσει τα οχήματά τους. Αυτό είναι ακριβώς αυτό που συνέβη με τις πλάκες ανάμεσα στα καταστρώματα στη λεωφόρο Nimitz. Τα θύματα του σεισμού του Σαν Φραντσίσκο έμειναν όλα μέσα στα αυτοκίνητά τους. Σκοτώθηκαν όλοι. Θα μπορούσαν να είχαν σωθεί απλά με το να είχαν βγει έξω και να είχαν καθίσει ή ξαπλώσει δίπλα στα οχήματά τους. Όλα τα καταπλακωμένα αυτοκίνητα είχαν κενά ύψους ενός μέτρου δίπλα τους, εκτός από εκείνα στα οποία οι κολώνες από μπετόν είχαν πέσει εγκάρσια πάνω τους.

 10. Ανακάλυψα, καθώς μπουσουλούσα μέσα σε γραφεία εφημερίδων που είχαν καταρρεύσει, καθώς και σε άλλα γραφεία με πολύ χάρτινο υλικό, ότι το χαρτί δεν συμπιέζεται. Μεγάλα κενά δημιουργούνται γύρω από στοίβες από χαρτί.


Το πολύ ανατρεπτικό αλλά ταυτόχρονα χρήσιμο άρθρο, μου το έστειλε η κ. Αγγελική Κουριτενλή, γραμματέας του Συλλόγου Γονέων του σχολείου μας και την ευχαριστώ πολύ!

Στάση Ζωής...!!!



"Σ' αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. 
Πρέπει ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται."

Γιώργος Σεφέρης

Ευχαριστώ την κ. Γεωργία Χαρπαντίδου που μου το έστειλε!
Δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός, ο Νομπελίστας μας τα λέει όλα σε λίγες αράδες.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

Ένα λυπηρό θέαμα, πίσω από λαμπερά φώτα...!!!




  Έχεις πάει στο τσίρκο; Έχεις δει τις τίγρεις να περνούν μέσα από κύκλους με φωτιά ή τους ελέφαντες να ισορροπούν πάνω στο ένα πόδι;

  Στο τσίρκο βλέπεις ένα φαντασμαγορικό  θέαμα με χρώματα, μουσική και όμορφα ζώα. Αλλά τα ζώα του τσίρκου δε σκέφτονται έτσι. Ονειρεύονται να ζήσουν ελεύθερα στο φυσικό τους περιβάλλον παρά να περνούν τη ζωή τους σε στενά κλουβιά.


  Πολλά τσίρκα διανύουν χιλιάδες χιλιόμετρα κάθε χρόνο. Ο καθένας ξέρει πόσο ενοχλητικά είναι τα μακρινά ταξίδια. Μπορείς λοιπόν να φανταστείς πώς νιώθουν τα ζώα όταν ταξιδεύουν σε στενά και κρύα κλουβιά.

  Για να μάθουν τα ζώα να κάνουν τα νούμερά τους, τα χτυπούν με μαστίγιο ή τα δέρνουν συνεχώς. 

  Η ζωή στα τσίρκα είναι τόσο σκληρή για τα ζώα που πολλές φορές αυτά επιτίθενται στους θηριοδαμαστές τους. 

  Καμιά φορά στις τίγρεις, τους αλιγάτορες και τις αρκούδες βγάζουν τα δόντια για να μην επαναστατήσουν.


  Στο τσίρκο όλα είναι φανταστικά! Πόσες φορές δεν έχεις σκάσει στα γέλια με τους παλιάτσους και πόσες φορές δεν έμεινες με ανοιχτό το στόμα με τους ακροβάτες και τους κλόουν! Μα όταν σβήνουν τα φώτα και κλείνει η σκηνή, παραμένουν τα κλουβιά...

  Επιτέλους μετά από χρόνων αγώνες , δεν θα επιτρέπεται η εκμετάλλευση των ζώων στα τσίρκα...

  Σπουδαία απόφαση ...!!!
 Να σταματήσει επιτέλους ο πόνος και η εξαθλίωση τόσο περήφανων και πανέμορφων ζώων...

 Κατερίνα Διαμαντοπούλου

 Ευχαριστώ την πολύ καλή συνάδελφο και φίλη, τόσο για το για το ενδιαφέρον που δείχνει  για τα "Σποράκια" στέλνοντάς  μου εξαιρετικά άρθρα, όσο και για την  ευαισθησία της σε φλέγοντα  κοινωνικά  θέματα.


Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Αν είχα το παιδί μου να μεγαλώσω ξανά από την αρχή…!!!



Εξαιρετικό ποίημα, χαρισμένο απλόχερα, από την κ. Νάντια Σταμάτη!!!

Θα ζωγράφιζα με τα δάχτυλα περισσότερο,
και θα έδειχνα με το δάχτυλο λιγότερο.

Θα διόρθωνα λιγότερο,
και θα συνδεόμουν περισσότερο.

Θα σταματούσα να έχω τα μάτια στο ρολόι μου,
και θα άρχιζα να βλέπω με τα μάτια μου.

Θα νοιαζόμουν να ξέρω λιγότερα,
και θα ήξερα να νοιάζομαι περισσότερο.

Θα έκανα περισσότερες πεζοπορίες,
και θα πετούσα περισσότερους χαρταετούς.

Θα σταματούσα να το παίζω σοβαρή,
και θα έπαιζα στα σοβαρά.

Θα διέσχιζα τρέχοντας περισσότερα λιβάδια,
και θα κοίταζα περισσότερα αστέρια.

Θα αγκάλιαζα περισσότερο,
και θα τραβολογούσα λιγότερο.

Θα ήμουν άκαμπτη λιγότερο συχνά,
και θα επιβεβαίωνα πολύ περισσότερο.

Θα έχτιζα πρώτα αυτοεκτίμηση,
και αργότερα το σπίτι.

Θα δίδασκα λιγότερο για την αγάπη της δύναμης,
και περισσότερο για τη δύναμη της αγάπης.

Δεν έχει σημασία αν το παιδί μου είναι μεγάλο ή μικρό,
από σήμερα και στο εξής θα τα εκτιμώ όλα περισσότερο!!!

 Diana Loomans

Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2012

Λόγια καρδιάς...!!!



   Πιστεύω πως τα πιο όμορφα πράγματα συμβαίνουν ξαφνικά. Εκεί που δεν τα περιμένει κανείς. Το ίδιο και οι ωραίες ιδέες έρχονται ξαφνικά. Υπάρχει κάτι σαν σκέψη, ωριμάζει, βρίσκει γόνιμο έδαφος και την κατάλληλη στιγμή έρχεται η έμπνευση, μας εκστασιάζει και μας δίνει φτερά για να πετάξουμε. Τα φτερά της δημιουργίας!!! Αυτή είναι η αλήθεια για τη δημιουργία αυτού του ιστότοπου. Οι υπέροχοι μαθητές,οι συνεργάσιμοι και πάντα πρόθυμοι γονείς, οι εξαιρετικοί συνάδελφοι, ο οραματιστής δάσκαλος και διευθυντής του σχολείου μας, με κάνουν να πιστεύω πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Σε καθετί που κάνουμε, υπάρχει μέσα μας σχεδόν από την αρχή ο σπόρος της γέννησής του. Αλλά αυτό δεν το γνωρίζουμε τις περισσότερες φορές. Πρέπει να έρθει η κατάλληλη ώρα, οι κατάλληλοι άνθρωποι και το κατάλληλο περιβάλλον για να ριζώσει το σποράκι, να μεγαλώσει, να ανθίσει και να δώσει καρπό.

  Έτσι ακριβώς συνέβη! Έτσι, χωρίς πολλή σκέψη, γεννήθηκαν τα "Πράσινα Σποράκια" και ο σπόρος της προσφοράς και της αγάπης που ενυπήρχε άνθισε, φούντωσε, ενέπνευσε και οδήγησε εδώ. Και ήξερα από την αρχή πως θα ήσασταν όλοι συνοδοιπόροι σ΄αυτή την προσπάθεια!!! Ελπίζω το εγχείρημά μας αυτό, το ταξίδι που ξεκίνησε με τόσο ενθουσιασμό, να το αγαπήσετε και να το δυναμώσετε ακόμη περισσότερο.

    Δεν είναι καθόλου τυχαίο που για το σχολείο μας όλοι έχουν να πουν μια καλή κουβέντα. Είναι γιατί, όλοι εμείς, γονείς και δάσκαλοι, παλεύουμε ενωμένοι για ένα σχολείο που θα προσφέρει ποιοτική εκπαίδευση και ουσιαστική παιδεία στα σποράκια μας. Ένα σχολείο που θα είναι τόπος χαράς και γνώσης. Γιατί ναι, τα παιδιά είναι η φλόγα, η ελπίδα, η ανώτερη έκφραση δημιουργίας και έχουμε υποχρέωση να τους δώσουμε ένα μέλλον  Καθαρό, Δημιουργικό και κυρίως γεμάτο Αγάπη!!!  

Παρασκευή 5 Οκτωβρίου 2012

Γράμμα σε ένα δάσκαλο



Αγαπητέ μου συνάδελφε,

   Δεν σε γνωρίζω προσωπικά, ξέρω όμως αρκετά για την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι. Από πέρυσι που διορίστηκες στο δημοτικό σχολείο αυτού του χωριού -είναι από τα λίγα που κρατάνε ακόμη διαπίστωσες πως θα δυσκολευόσουν πολύ με τα έξοδά σου. Ο μισθός σου ψαλιδίστηκε, γεγονός που σε καίει όλο και περισσότερο. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ για το πόσο επώδυνο και άδικο είναι αυτό. Αν σου γράφω αυτό το γράμμα, είναι για να σου θέσω ανοιχτά ένα άλλο ζήτημα που το θεωρώ εξίσου σοβαρό. Εννοώ τη μετάγγιση της δυσαρέσκειάς σου στους μαθητές.

    Θα το πω ευθέως και με όλο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: στον δάσκαλο απαγορεύεται όχι βέβαια η απογοήτευση, αλλά το να κάνει επάγγελμα τη διάδοσή της. Δεν έχει το δικαίωμα να παρουσιάζεται στην τάξη του σαν ένας κακοπαθημένος χωρίς ελπίδες, γιατί οι μικροί μαθητές που τον βλέπουν διαβάζουν στο πρόσωπό του μιαν αποτυχία που δεν είναι μόνο δική του, είναι όλων, όλης της κοινωνίας, όλης της προσπάθειας που υποτίθεται ότι κάνει η ανθρωπότητα για να είναι πιο ανθρώπινη. Είναι παιδιά αυτά που σε παρατηρούν, μην το ξεχνάς. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ μπορείς μεν να δυσαρεστείσαι ή να οργίζεσαι με την κρίση, δεν μπορείς όμως να προκαταλαμβάνεις εντελώς την εμπειρία των μικρών ακροατών σου. Πιθανόν στη ζωή τους να υποστούν ακόμη χειρότερα, να τους λείψει ακόμη και το ψωμί. Επίτρεψέ μου όμως να σου θυμίσω ότι δουλειά σου δεν είναι τόσο να τους μάθεις πώς θα διεκδικούν το ψωμί όσο το πώς θα σκέπτονται, και σκέψη σημαίνει πρώτα απ’ όλα να διακρίνουν τα όμοια από τα ανόμοια και να ξεχωρίζουν το κύριο από το δευτερεύον. Ενδέχεται, αργότερα, να θέσουν ως κύριο μέλημά τους την ελευθερία και μετά το ψωμί, ή το αντίστροφο. Είναι δική τους πάντως υπόθεση αυτή – εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τους πείσεις ότι αξίζει τον κόπο να σκέπτεται κάποιος, να κατανοεί και να κρίνει.

    Μοιραία γλιστράω σε αφορισμούς, δεν μου διαφεύγει αυτό. Το πρόβλημα όμως είναι επείγον και ο χρόνος πιέζει για να συνεννοηθούμε. Η αιτία που ο τόνος μου είναι ανήσυχος είναι η τάση αρκετών συναδέλφων σου, να περνάνε την πόρτα του σχολείου με κατεβασμένα τα μούτρα και να παραμένουν έτσι και μέσα στην αίθουσα. Όσο κι αν συμμερίζομαι τις οικονομικές στενοχώριες τους, με λυπεί που δεν βλέπουν στα πρόσωπα των μαθητών τον ερχομό του πραγματικά Καινούργιου, την αθωότητα για χάρη της οποίας θα ήταν σκόπιμο να συγκρατηθούν, να μην πουν με απόγνωση ότι ένα κι ένα κάνουν μηδέν, να ξεπεράσουν την πικρία τους στο όνομα μιας νέας αρχής. Πράγματι, όταν βρισκόμαστε κοντά σε παιδιά, μας φαίνεται μερικές φορές ότι είναι δυνατόν να ξεκινήσουμε κι εμείς τη ζωή μας από την αρχή. Πρέπει να το πιστεύει αυτό ένας δάσκαλος, πρέπει να το νιώθει, διαφορετικά ας ψάξει για άλλη εργασία. Όποιος στέκεται αντίκρυ στα παιδιά, οφείλει να παίρνει κάτι από την ευπιστία τους, την ίδια στιγμή που εκείνος τους δίνει την επιφύλαξη και την ικανότητα για κριτική. 

    Θα μου πεις, και με το δίκιο σου, ότι για να το κατορθώσει αυτό σήμερα ένας δάσκαλος, και ειδικά στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι πιο δύσκολο παρά ποτέ. Γιατί η κοινωνία τού υποβίβασε το κύρος του και η οικογένεια του υπονόμευσε την πειθώ του. Συμφωνώ με την ένστασή σου. Και επαυξάνω μάλιστα, λέγοντας πως οι γονείς από τη μια σού αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών τους (όπως εκείνοι την εννοούν) και από την άλλη σού δείχνουν πως δεν σε εμπιστεύονται και πολύ. Γεγονός που το πιάνουν στον αέρα τα ανήλικα, κι από εκεί αρχίζουν όλα όσα ζεις καθημερινά: οι πρώιμες ευθιξίες των παραχαϊδεμένων μαθητών, οι δυστροπίες των ατίθασων, οι αυθάδειες των αυριανών βανδάλων.

Έργο πολλαπλό

    Είσαι μόνος επομένως. Κυκλωμένος από την απροσεξία των μικρών και από τη δυσπιστία των μεγάλων. Καλείσαι παρ’ όλα αυτά να επωμισθείς ένα έργο πολλαπλό. Καθήκον σου είναι να προστατεύσεις τα παιδιά από τον κόσμο και συγχρόνως να προστατεύσεις τον κόσμο από τα παιδιά, που λόγω της άγνοιάς τους θα μπορούσαν να γίνουν, μεγαλώνοντας, οι τυφλοί καταστροφείς του. Και μήπως προς τα εκεί δεν οδεύουμε; Το φτύσιμο του κόσμου είναι ένα εφηβικό παιγνίδι που γίνεται όλο και πιο δημοφιλές. Εσύ όμως το αναχαιτίζεις όσο μπορείς αυτό. Εσύ είσαι που αποσπάς μια άγουρη ύπαρξη από τα εφήμερα και την τοποθετείς μέσα στο εύρος του χρόνου. Θα ’πρεπε να νιώθεις χαρά και περηφάνια γι’ αυτό, και είμαι σίγουρος ότι κάποιες στιγμές έχεις ήδη νιώσει έτσι. Καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που ανέλαβες δεν πληρώνονται με τίποτα. Θα είναι, φοβάμαι, πάντα πολύ στενοκέφαλη η κοινωνία για να αμείψει αρκετά εκείνους που παλεύουν με τα αόρατα.


    Φυσικά, δεν σου μένει παρά να αγωνιστείς για έναν καλύτερο μισθό, ζήτησέ τον λοιπόν, απαίτησέ τον, προσπάθησε όμως, παράλληλα, να φέρεις στον νου σου και κάποιους άλλους στον ίδιο ρόλο με σένα, άλλοτε, που τους παράσερνε το δασκαλίκι τόσο, ώστε να ξεχνάνε και τα κομμένα τους επιδόματα και την κούρασή τους και το ίδιο το σπίτι τους ακόμη. Μάλλον θα το έβρισκες εξωφρενικά ντεμοντέ να ξαναδιαβάσεις το «Ωχ! βασανάκια» του Παπαδιαμάντη με τον παλιό εκείνο δάσκαλο των δεκατριών ωρών διδασκαλίας την ημέρα, αντιμέτωπο με τους «σκληροτράχηλους» μαθητές του, ή ακόμη να ξαναδείς τη «Ζούγκλα του μαυροπίνακα», με τον πεισματάρη δάσκαλο που δηλώνει ότι το να πλησιάσει τους άγριους εφήβους στην τάξη του είναι για κείνον μια «πρόκληση». Άλλοι καιροί εκείνοι. Αυτό δεν σου έρχεται να μου πεις; Και δεν είναι μια μισο-υπεκφυγή αυτό; Δεν είναι ψέμα αυτό που λέγεται, ότι από τα σχολεία, από την κοινωνία, εξαφανίστηκαν για πάντα οι ανθρώπινοι τύποι που τις δυσκολίες τις παίρνουν σαν πρόκληση; Θα ’θελα πολύ να σ’ ακούσω να μου λες ότι ναι, αυτό είναι ψέμα. Να μου πεις πως εσύ δεν είσαι από εκείνους που μαραζώνουν προτού ακόμη μαραζώσουν. Κι ότι υπάρχουν κι άλλοι με το ίδιο σθένος!!!

 Το γράμμα γράφτηκε από συνάδελφο που θέλει να κρατήσει την ανωνυμία του στην εφημερίδα "Καθημερινή"

Σήμερα είναι η "Παγκόσμια ημέρα εκπαιδευτικών". Η ανάρτηση έγινε  με αυτή την αφορμή.

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012

Διαχείριση του θυμού των παιδιών μας.


   Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως εποχή  της τεχνολογίας και της εξέλιξης στο χώρο της επιστήμης. Εξελίξεις λοιπόν συντελούνται σε τόσους τομείς γύρω μας και έξω από εμάς. Όλες αυτές οι αλλαγές γίνονται αντιληπτές και με πολλούς τρόπους κι εμείς από την άλλη νιώθουμε πως χρειάζεται να συμμετέχουμε σε όλη αυτή την εξέλιξη. Και θέλουμε να είναι κοινωνοί σε όλα αυτά και τα παιδιά μας για να μην μένουν πίσω.

   Ξεχνάμε όμως ότι για να υπάρξει ομαλή εξέλιξη προς τα έξω, απαιτείται εξέλιξη πρώτα από μέσα. Παραβλέπουμε ότι εμείς και κατά συνέπεια και τα παιδιά μας, αναζητούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο  άνεσης και  ευκολίας, κουβαλώντας τον θυμό μας και την οργή μας...και ούτε για μια στιγμή δεν μας προβληματίζει ο τρόπος διαχείρισής του. Αυτό θεωρούμε πως είναι δευτερεύουσας σημασίας...


   Σίγουρα υπάρχει και θυμός που μπορεί να έχει και εποικοδομητική χρήση, όπως ο θυμός των παιδιών για την κακή απόδοση στο σχολείο ή για τις αδικίες που συμβαίνουν στον κόσμο.Αυτός ο θυμός μας κινητοποιεί σε δράσεις και άρα είναι χρήσιμος και σε εμάς και στους γύρω μας.


   Είναι ο άλλος θυμός και η οργή που κουβαλάμε με κάποιον τρόπο όλοι μας,που κανείς από τη μέρα που ερχόμαστε στον κόσμο δεν μας μαθαίνει από πού πηγάζει και πώς τον διαχειριζόμαστε. Η τυπική στάση των γονιών τόσο προς τον εαυτό τους,όσο και στα παιδιά τους περιλαμβάνει τις δικαιολογίες των γονιδίων,που λειτουργούν ως άλλοθι και δεν δημιουργούν την ανάγκη ανάληψης ευθύνης και δράσεων.


   Η διαχείριση του θυμού, ένα μάθημα που σε κανένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν κρίθηκε αναγκαίο να διδάσκεται,ξεκινά με το να μαθαίνει κανείς να ελέγχει το μυαλό και τις αντιδράσεις του. Διαφορετικά, υπερνικά ο φόβος και ταυτόχρονα χάνεται και ο αυτοέλεγχος.Θα οργιζόμασταν τόσο άσχημα αν είχαμε μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας; Θα θέλαμε να πληγώσουμε τον εαυτό μας και τα παιδιά μας αν είχαμε μάθει να σεβόμαστε εμάς και κατ΄επέκταση τους γύρω μας;


   Η μεγαλύτερη εξέλιξη, στης οποίας τη διαμόρφωση μπορούμε να συμμετέχουμε είναι αυτή της προσωπικότητας της δικής μας και των παιδιών μας. Ας διδάξουμε στα παιδιά, ότι είναι σημαντικό να αγαπάμε τον εαυτό μας, μέσα από το δικό μας πρότυπο. Ας τους δείξουμε το πρότυπο ενός γαλήνιου ανθρώπου που ταυτόχρονα δεν υποκύπτει στις προσταγές άλλων. Μάθετέ τα την ψυχραιμία και υπενθυμίστε τους το όποτε χάνουν τον έλεγχο. Σταθείτε και αναλύστε και το δικό σας θυμό ώστε να διαπιστώσετε ότι δεν θυμώνουμε με τους άλλους, αλλά η αιτία είναι τα δικά μας θέματα και ο δικός μας τρόπος σκέψης που οδηγεί σε εκρήξεις. Όλα αυτά μας κάνουν θύματα και μας καθιστούν αδρανείς και εύκολη λεία σε όσους στοχεύουν να μας κάνουν να χάσουμε την εσωτερική μας γαλήνη και να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς .


Αφήστε τα παιδιά να αποδεχτούν το θυμό τους και να τον εκφράσουν χτυπώντας ένα μαξιλάρι, ξεκαθαρίστε όμως, ποτέ σε βάρος κάποιου άλλου.


Οι περισσότεροι από εμάς δηλώνουμε πως θέλουμε τα παιδιά μας  και εμείς να μπορούμε να καθορίζουμε το μέλλον μας και τις επιλογές μας. Αυτό πετυχαίνεται με συνεχή προσπάθεια απ όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές. Δεν είναι βέβαια κάτι απλό.  Είμαι σίγουρη όμως ότι αξίζει τον κόπο μια τέτοια προσπάθεια γιατί μόνο με πτυχία και στείρες γνώσεις ο κόσμος δεν αλλάζει από «τόπο  οργής σε τόπο θαυμαστό και υπέροχο!»



Οι αρκούδες και τα λιοντάρια γρυλίζουν και παλεύουν γιατί αυτή είναι η φύση τους.

Τα παιδιά όμως δεν πρέπει να αφήνουν τέτοια πάθη να φωλιάζουν στην καρδιά τους. 

Τα μικρά τους χέρια δε φτιάχτηκαν για να βγάζουν ο ένας τα μάτια του άλλου!!! 




Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

Διερευνητική Αξιολόγηση


    Φανταστείτε μία τάξη στην οποία οι μαθητές γράφουν κάθε βδομάδα τεστ. Είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν καθημερινά πολλές ώρες για να γράψουν καλά. Οι ώρες, του παιχνιδιού, έχουν περιοριστεί σημαντικά. Είμαι σίγουρη  πως κάθε γονιός αυτή τη στιγμή σκέφτεται: «Η τέλεια τάξη!»
    Λάθος! Πληθώρα ερευνών το αποδεικνύει. Τα πολλά τεστ στο τέλος των ενοτήτων δε βελτιώνουν τη μάθηση των μαθητών. Γιατί; Επειδή δεν υπάρχει τέλεια διδασκαλία, δε μαθαίνουν όλοι. Κάποιοι θα αποτύχουν. Ο δάσκαλος των πολλών τεστ θα το ανακαλύψει στο τέλος της ενότητας. Τι θα κάνει τότε; Θα την επαναλάβει; Όχι, μιας και η ύλη δε θα βγει. Ως συνήθως, θα τα ρίξει στους μαθητές, στην αδιαφορία τους, στην ανευθυνότητά τους, ακόμη και στους γονείς τους. Σε όλους, εκτός από αυτόν.
    Πολύ καλύτερα μαθησιακά αποτελέσματα έχουμε αν, αντί να τρελαίνουμε τους μαθητές στα τεστ, χρησιμοποιούμε αυτό που η Παιδαγωγική ονομάζει Διαμορφωτική Αξιολόγηση: Κατά τη διάρκεια του μαθήματος ο εκπαιδευτικός αξιολογεί συνέχεια τους μαθητές έχοντας κατά νου, όχι την τελική βαθμολογία, αλλά τον έλεγχο της πορείας του μαθήματος. Έτσι, βλέπει τα λάθη του και τα διορθώνει. Οι τρόποι με τους οποίους υλοποιείται η Διαμορφωτική Αξιολόγηση είναι πολλοί: Μικρά τεστ, ερωτήσεις, περπατώντας ανάμεσα από τα θρανία και παρατηρώντας τους μαθητές τι κάνουν κ.ά. Ό,τι και να επιλέξει ο εκπαιδευτικός θα δουλέψει, αρκεί να αξιοποιήσει τα δεδομένα που θα συλλέξει.
                    

    Θα μου πείτε: «Μα αν είναι καλός στη δουλειά του, δε θα κάνει λάθη!». Θα σας απαντήσω: «Θα κάνει και θα παρακάνει!». Ο καλός δάσκαλος δεν είναι ο αλάνθαστος δάσκαλος· είναι αυτός που βρίσκει τα λάθη του και τα διορθώνει. Τα λάθη δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Δεν είμαστε οντότητες στάσιμες, εξελισσόμαστε στην πορεία του χρόνου. Δε φτάνουμε σε ένα σημείο και λέμε: «Ως εδώ! Τα ξέρω όλα!». Αντίθετα, οφείλουμε να βελτιωνόμαστε. Κι ένας πολύ απλός τρόπος είναι η Διαμορφωτική Αξιολόγηση.